Nieuwsbrief

juni 2011

Even bijpraten

 
Meerjarenbeleidsplan 2011-2015

Het bestuur van de Stichting Hospice-VTZ heeft een meerjarenbeleidsplan 2011-2015 vastgesteld. in dit plan staan op hoofdlijnen de aandachtspunten, ambities en keuzes voor de komende vijf jaar beschreven. Het bestuur wil samen met de medewerkers en de vrijwilligers aan de slag om deze zaken in de stichting te verankeren en verstevigen. er zijn drie clusters: Zorg, Financiën en Public Relations/Fondsenwerving. Vanuit het bestuur zijn per cluster portefeuillehouders benoemd als ‘trekker’. in het cluster Zorg richt men zich de komende jaren onder meer op onderzoek naar nieuwe doelgroepen (zoals allochtonen en alleenstaanden), het opstellen van een kwaliteitsplan en het verstevigen en verder uitwerken van de samenwerking met Rivas Zorggroep. in het cluster Financiën is de focus gericht op het uitwerken en invoeren van een planning- en controlecyclus en op een meerjareninvesteringsplan. in het cluster PR/Fondsenwerving draait het onder meer om het verbeteren van de PR (richting specifieke doelgroepen) en het aanschrijven van fondsen om de liftvoorziening en de klimaatbeheersing in de hospice te verbeteren.

Wensenlijstje

Een deel van het werk van de Stichting Hospice-VTZ wordt vergoed door zorgverzekeraars. Voor de rest is de stichting afhankelijk van giften. met name de exploitatie is een belangrijke uitgavenpost. De hospice is immers een gewoon huis, waarin net als bij iedereen zaken aan slijtage onderhevig zijn. Zo is een wensenlijstje ontstaan.

Wie een bijdrage kan leveren, kan putten uit de volgende wensen:

• horren voor de gastenkamers

• lcd-schermen met dvd en zwenkarm

• kleine koelkastjes voor de gastenkamers

• lange matrassen

• deurdrangers

• een sproei-installatie voor de tuin

• een stofzuigerinstallatie• rolgordijnen voor de linnenkamer

• een tuimelraam voor de linnenkamer

• een airco voor één van de kamers.

Behalve deze aan onderhoud gekoppelde items, staat de productie van een korte film over de Stichting hoog op het wensenlijstje.
Het bestuur is druk in de weer met het zoeken van fondsen hiervoor. De coördinatoren willen de film gebruiken bij de presentaties die zij bij bedrijven verzorgen. ‘We gebruiken nu veelal een Powerpointpresentatie’, zegt het hoofd van het hospice, Ria van den Berg. ‘Daarmee kun je volstaan bij presentaties voor verenigingen als het Rode Kruis of kerkgemeenschappen. Voor het bedrijfsleven zouden we graag een aanvullende film willen waarin heel kort – in bijvoorbeeld vijf minuten – wordt weergegeven wat onze vrijwilligers in de hospice en bij ongeneeslijk zieke mensen thuis doen.’

Interviews

Ria van den Berg - hoofd van het hospice

‘Betrokkenheid vrijwilligers is een verhaal apart’

Ria van den Berg voelt zich als een vis in het water bij Stichting Hospice-VTZ. Ze voelde zich snel thuis in de organisatie vooral dankzij de betrokkenheid van de vrijwilligers: ‘Ik heb nooit het idee gehad dat ik ergens alleen voor stond.’

Sinds juni 2009 werkt Ria van den Berg als hoofd bij Stichting Hospice-VTZ. In haar vorige baan begeleidde ze vrijwilligers van het Asma Fonds bij de uitvoering van het beleid. Werken met vrijwilligers is haar dus niet vreemd. ‘Uit al  die jaren dat ik met vrijwilligers heb samengewerkt, weet ik hoe betrokken ze zij kunnen zijn bij het werk dat ze doen’, zegt Ria. Toch is de vrijwilligersclub van Hospice –VZT een verhaal apart.  Zij zijn niet alleen betrokken bij het werk dat ze doen, maar er is ook een sterke band onderling. Daarnaast valt me op dat de verbondenheid geldt voor de hele organisatie.  Buiten allerlei zorgtaken om- of het nou gaat om de verzorging van de tuin, fondswerving of PR activiteiten – staan zij ook klaar om zich in te zetten voor de stichting als geheel. Mede daardoor ben ik me snel thuis gaan voelen. Ik heb nooit het idee gehad dat ik ergens alleen voor stond. Ik hoor over andere sectoren weleens dat ‘de motivatie van de vrijwilligers’ nadrukkelijk onderhouden of zelfs gestimuleerd moet worden. Daarvan is bij ons geen sprake; het gaat vanzelf, zonder speciale acties.’

Thuisinzetten
Ria werkt officieel 20 uur in de week. ‘Maar als ik het niet zou begrenzen, wordt het veel meer. Er valt zoveel te doen. En omdat het werk zo leuk is, valt  het ook niet mee de grens aan te houden. Ik zit er dan ook regelmatig overheen.’ Haar werkzaamheden betreffen vooral de PR en het Beleid en Management. Wat de PR betreft ziet ze het bekend(er) maken van de thuisinzetten als één van de speerpunten: ‘Toen ik hier een paar maanden werkte, viel het me op hoe weinig bekend dat deel van het werk is. Dat merkte ik in de contacten met huisartsen en verpleegkundigen, maar ook bij de presentaties die ik in de regio bij diverse verenigingen hield. Ik snap wel hoe dat komt: een huis zoals een hospice is natuurlijk heel beeldend, in allerlei opzichten heel zichtbaar. In vergelijking daarmee zakt het andere deel van onze taak een beetje weg. Maar het werk in de hospice is niet belangrijker dan de ondersteuning die onze vrijwilligers bij mensen thuis bieden. Ook het bestuur heeft dit benoemd in het meerjarenplan. Daar ben ik blij mee, ook vanuit het perspectief van de patient. Hij of zij moet niet het idee hebben dat de keuze beperkt is tot instelling X of instelling Y. Met ondersteuning van naasten (mantelzorg) thuiszorg en vrijwilligers is het vaak goed mogelijk de laatste levensfase niet in een instelling maar thuis door te brengen. De meeste mensen doen dat ook het liefst.’ Bas van Egmond

Vrijwilligsters

Intervisie

De vrijwilligers worden jaarlijks bijgeschoold tijdens een landelijke cursus. Ook is er in de hosipce de mogelijkheid te worden bijgeschoold in handelingen die aan het bed verricht moeten wor-den, zoals til-technieken. Het hoofd van het hospice, Addie Snoek, zegt hierover: ‘We doen aan intervisie en hebben functioneringsgesprekken met de coördinator. Eens in de zes weken is er een ‘cake-overleg’, een overleg met alle vrijwilligers en coördinatoren waarin belangrijke informatie gedeeld wordt. Het eerste half uur is apart voor vrijwilligers van de VTZ en vrijwilligers van de hospice, daarna gaan we gezamenlijk verder met een ‘lerend’ onderwerp, bijvoorbeeld palliatieve sedatie, euthanasie of het zorgpad stervensfase. Het is belangrijk dat iemand steeds hetzelfde gezicht ziet.’

Corrie Tiel - vrijwilligster

‘Druk zijn vind ik het mooiste’

Sinds de oprichting van de hospice in 2000 is Corrie Tiel-Korevaar (1954) erbij betrokken. Ze las een oproep in de krant waarin de hospice om vrijwilligers vroeg. Het trok haar meteen. In haar jeugd heeft Corrie veel met de langdurige ziekte van haar moeder te maken gehad en over de dood spreken was geen taboe. Bovendien is ze een actief mens: ze wil graag wat voor anderen betekenen.

Het was, vindt Corrie zelf, helemaal niet zo van zelfsprekend dat ze werd aangenomen. Niet iedereen is geschikt voor een hospice, merkte ze. Tijdens de training van de aspirant vrijwilligers werden diepgaande vragen gesteld als: Wat verwacht je van het werk?’ en ‘Hoe denk je over je eigen dood?’ Sommigen cursisten kwamen zichzelf tegen en haakten af. Afhankelijk zijn Corrie vertelt dat ze tijdens de cursus een goed gevoel bleef houden. ‘Dan weet je dat het goed is, zegt ze. in de cursus heb ik geleerd te luis teren. er was een oefening waarbij ik tien minuten iets aan iemand moet vertellen die net deed of ze niet luisterde. Zo merk je hoe het voor een gast voelt wanneer je als hulpverleen ster niet luistert. er was ook een oefening waar bij ik me geblinddoekt moest laten leiden. Heel leerzaam, want dan merk je hoe het is om afhankelijk te zijn. Ook werd de vraag gesteld wat ik dacht voor een gast te kunnen doen. Je kunt wel veel voor iemand willen betekenen, maar die wil soms met rust gelaten worden. Dan is niets doen wel erg moeilijk. Achter elke deur iets anders Het werk in de hospice is voor Corrie heel bij zonder. ik vind het fijn als het huis vol is en er vijf gasten zijn. Dan kan het druk zijn, en druk zijn vind ik het mooiste. met sommige bewoners heb ik regelmatig een gesprek. Soms zit ik alleen naast het bed. Voor andere gasten kook ik, of ik ben druk met alle voorkomende huishoudelijke taken zoals strijken, kamers glad maken en de badkamer schoonmaken. Achter elke deur vind je iets anders. en je krijgt heel veel terug voor wat je doet. Sophie Krale

Addie Snoek - vrijwilliger bij het Hospice-VTZ Gorinchem

‘Je geeft hulp waar dat nodig is’

Addie Snoek is één van de twintig vrijwilligers die vanuit de Stichting bij mensen thuis wordt ingezet. Belangrijk en verantwoordelijk werk dat de taak van de mantelzorger verlicht.

Addie is geboren in Geertruidenberg en begon als doktersassistente in Rotterdam. Vanwege het werk van haar echtgenoot verhuisden ze naar Sleeuwijk. Tijdens de ernstige ziekte van haar vader was ze samen met haar moeder en andere familieleden mantelzorger. Toen na ja renlange verzorging haar vader was overleden, las ze over het werk van de VTZ (Vrijwilligers Terminale Zorg). De terminale zorg trok haar. Vanaf het begin, vijftien jaar geleden, is Addie bij de VTZ betrokken. Vijf jaar later fuseerde de VTZ met de toen net geopende hospice en gingen de stichtingen verder onder de naam Hospice VTZ Gorinchem & Omstreken.

Koffiedrinken
Een VTZ’er is er in eerste instantie voor de patiënt en om de taak van de mantelzorger te verlich ten. Addie: ‘Je geeft hulp waar dat nodig is. We zitten naast het bed van de patiënt of doen leuke dingen met de mensen als ze daar nog toe in staat zijn, zoals een wandeling maken, een boodschap doen of samen ergens koffie drinken. De vrijwilligers in de thuiszorg heb ben hun werkgebied in de Alblasserwaard, de Vijfheerenlanden en het Land van Heusden en Altena. Daar komen de meeste vrijwilligers dan ook vandaan. Addie: We worden in dit hele ge bied ingezet en soms kost dat veel reistijd. Over het algemeen werken we ongeveer vijftien weken bij een cliënt. een enkele keer willen ze naar de hospice. eén van de meest bijzondere dingen vind ik dat mensen vrijwel nooit willen praten over de dood. ik had van tevoren gedacht dat dat anders zou zijn. maar áls ze willen praten, staan we er altijd voor open.’

Sleutel
De coördinator regelt de aanvragen voor de thuiszorg en doet de intakegesprekken met de families. meestal is het de mantelzorger of huisarts die aangeeft hoe veel hulp er nodig is. Soms, wanneer iemand geen familie heeft, heeft de vrijwilliger een sleutel van het huis om binnen te komen. Als je als VTZ’er eenmaal werkt bij een terminale patiënt, dan blijf je tot hij of zij overlijdt. Het is belangrijk dat iemand steeds hetzelfde gezicht ziet – er komen al zo veel mensen over de vloer, weet Addie. Ze werkt per week één dagdeel van vier, maximaal vijf uur. in overleg met cliënt en mantelzorger wordt afgespro ken welk dagdeel van de week dat is. Ter afsluiting van een intensieve periode van verzor ging, bezoeken de vrijwilligers regelmatig de uitvaart van degene die ze heb ben begeleid. ‘Dat is een goede manier om het voor jezelf af te sluiten, en de familie waardeert het vaak ook enorm. Sophie Krale

Bezinning

Buiten kleurt het licht en donker

De zon gaat schuil achter het wolkendek

Om spoedig weer te verschijnen

Een mooi schouwspel voltrekt zich aan het oog

De wolken licht en donker

Soms zelfs omgeven met een gouddraad

Wanneer ik dan dit tafereel aanschouw

Denk ik aan jou en voel de verbondenheid

Genietend van de wolkenpracht

Zijn wij beiden niet alleen

Gerda van Santen

Acties

Trias Champion Cup

Van 18 tot en met 30 december 2010 vond de jaarlijkse Trias Champion Cup plaats in sporthal De Oosterbliek in Gorinchem Oost.
De organisatie van dit grote zaalvoetbaltoernooi koos dit jaar de Stichting Hospice VTZ als goed doel. elke avond waren we met vrijwilligers aanwezig en collecteerden we bij de ingang van de tribune. Zo verzamelden we niet alleen geld, maar vergrootten we ook onze naamsbekendheid. De speaker vroeg ook elke avond meermalen aandacht voor de stichting en de vrijwilligers. Het collecte ren leverde ruim € 1.100 op, de organisatie schonk ons € 500 en een sponsor nog eens € 1.000. Op 24 maart 2011 ontvingen we een cheque met een totaalbedrag van € 2.650 – met dank aan de TCC-organisatie. Het optreden van Lee Towers tijdens de finaleavond had met You’ll never walk alone niet toepasselijker kunnen zijn.

(v.l.n.r.) Ria van den Berg, Lee Towers en Gerda van Santen

Actie 'NLdoet' zorgt voor overzichtelijke bergruimte

Vier medewerkers van het Vrijwilligerssteunpunt van de gemeente Gorinchem hebben op 19 maart de kelder van de Hospice opgeknapt. Dit gebeurde in het kader van de vrijwilligersactie NLdoet. in het hele land deden duizenden organisaties en rond de 150.000 Nederlanders mee. Het opknappen van de kelder was nodig om meer ruimte te creëren. De kelder is de enige ‘droge’ opbergruimte. Dankzij het aanbrengen van praktische schappen is de ruimte nu een overzichtelijk magazijn geworden. ‘een beperking blijft dat de ruimte klein is’, zegt Ria van den Berg. ‘Daarom gaan we in de omgeving van de hospice rondkijken naar extra bergruimte. We krijgen van de familie van voormalige bewoners regelmatig rolstoelen, postoelen of rollators aangeboden. We moeten die nu afwijzen vanwege ruimtegebrek. Dat is jammer, want voor toekomstige bewoners zouden ze van nut kunnen zijn.’

Herdenkingsdienst

Zaterdag 16 april heeft Stichting Hospice-VTZ een herdenkingsdienst gehouden in de Koepelkerk in Arkel. Tijdens een herdenkingsdienst worden alle mensen herdacht die het voorbije jaar zijn overleden en ondersteuning hebben gekregen – thuis of in de hospice – van vrijwilligers. Dit jaar waren dat er 41 (tussen maart 2010 en maart 2011). De bijeenkomst stond in het teken van het thema ‘Verbondenheid’. Voor de dienst werden alle nabestaanden van de overledenen uitgenodigd. ‘Ter voorbereiding op de dienst is nabestaanden verzocht een bloem mee te brengen’, zegt Gerda van Santen, één van de vrijwilligers die bij de organisatie van de dienst betrokken is. ‘Hiervan is een mooi boeket gemaakt dat een duidelijk zichtbare plaats in de kerk kreeg. iedere bloem staat op symbolische wijze voor het unieke van de overleden dierbare. Ook zijn de namen van de overledenen voorgelezen en hebben we kaarsen aangestoken. Daarmee houden we de gedachte vast dat iemand niet vergeten wordt, ook al is diegene niet meer in ons midden.’ Tijdens de dienst was er muzikale begeleiding van het Donne d’Archi kwartet. Nabestaanden kregen de gelegenheid vooraf een muziekstuk op te geven dat persoonlijke herinneringen oproept.

Ambulancewens

Ambulancewens van gast Ties van Mourik

‘Wat mot, dat mot’

Soms hebben bewoners van de Hospice nog een bijzondere wens. Dat gold bijvoorbeeld voor de heer M.L. (Ties) van Mourik uit Gorinchem, die een bijzondere bestemming had gereserveerd voor de ruimte op zijn linkerschouder.

Ties van Mourik heeft een interessant leven gehad. Hij heeft gewerkt als timmerman op scheepswerven en in de bouw. Dat bracht hem naar vele landen, van Finland tot Portugal. In 1986 begon hii een eigen zaak, een timmermansbedrijf. Samen met zijn dochter Claudia stond hij op de steigers. De laatste jaren werkte hij als chauffeur van een rolstoeltaxi. Toen zijn conditie sterk verslechterde, werd hij in de tweede helft van april 2010 opgenomen in het ziekenhuis. Hij bleek longemfyseem te hebben, gecombineerd met hartfalen. Na verder onderzoek bleek dat hij uitzaaiingen van kanker had in verschillende delen van zijn skelet.

Tatoeage
In september is Ties van Mourik opgenomen in de Hospice in Gorinchem. Hij vind het daar geweldig omdat er direct hulp is als hij erom vraagt. Niet zomaar hulp, maar van meelevende mensen die geen haast hebben. Ze nemen tijd voor je. Je bent iemand, geen nummer. Bovendien merkte hij dat zijn bezoek erg goed wordt opgevangen: ook aan hen wordt gevraagd hoe zij zich voelen en ook zij kunnen hun verhaal kwijt. Dat ervaren ze als bijzonder waardevol. In de hospice vertelt mijnheer van Mourik over zijn bijzonder wens. In 1999 heeft hij het portret van zijn kleinzoon Marvin – die in januari 2011 twaalf jaar is geworden – op zijn rechterschouder laten tatoeëren. Zijn linkerschouder heeft hij gereserveerd voor het volgende kleinkind. Dat is Donny; jij is inmiddels twee jaar oud. Ondanks zijn bedlegerigheid wil van Mourik graag het portret van Donny op zijn linkerschouder, zeker nu hij weet dat hij spoedig zal sterven.

Stichting Ambulancewens
De Hospice had een oplossing: de Stichting Ambulancewens (www.ambulancewens.nl), gerund door een stel enthousiaste vrijwilligers. Zij vervullen de laatste wens van een terminaal zieke patiënt door een ambulance  ter beschikking te stellen – een prachtig initiatief!
En zo kwamen Ilse Poorter uit Den Haag en Evert Koetsier uit Benschop met hun ambulance naar Gorinchem om Ties van Mourik op te halen. Door de pijn die hij had, was het een hele klus om hem op de brancard te krijgen. Er kwam geen klacht over zijn lippen. Als je er naar vroeg was het enige antwoord: ‘Wat mot, dat mot’. Om het toch wat draaglijk te maken, had hij extra morfine ingenomen en meegenomen voor onderweg.

Bijzondere opa
Het was daarna in feite een fluitje van een cent om hem en zijn dochter Claudia naar 'TatooMick' in Dordrecht te brengen. Daar bracht Mick met kundige hand een foto van Donny aan op de linkerschouder van Ties van Mourik. Claudia maakte een film voor het digitale boek over haar vader dat ze samen met haar tante maakt. ‘Want’; zegt ze, ook mijn kinderen moeten weten dat ze  een bijzondere opa hebben gehad.’
Inclusief het vervoer duurde de hele operatie ongeveer vier uur. Voor Ilse en Evert duurde het wel wat langer; zij moesten terug naar Rotterdam en daarna weer naar Den Haag en Benschop.  Ze hadden dus vrijwillig hun hele vrije dag opgeofferd voor deze bijzondere wens. Wat dat was het. En zo’n verzoek hadden ze bij de Stichting Ambulancewens nog niet meegemaakt. Bas van Egmond

Bankoverschrijving

Regelmatig storten particulieren en bedrijven giften op onze bankrekening. Om privacy redenen worden daarbij niet altijd de adresgegevens aan de Stichting Hospice-VTZ verstrekt. Hierdoor kunnen wij de gevers niet altijd persoonlijk bedanken, terwijl we dat wél graag willen doen. We verzoeken u dan ook vriendelijk bij uw overschrijving uw adresgegevens apart te vermelden.

Adresgegevens

Haarstraat 29
4201 JA Gorinchem
Telefoon: 0183-406040
e-mail: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. internet:
www.hospice-gorinchem.nl
bankrekeningnummers : 40 36 76 282 / 39 72 22 637